Tatlong Piso

Sumakay ako ng tricycle nang ako'y pauwi na. Nadatnan ko ang isang lalaki sa backride na siyang tinabihan ko, at sa loob naman ay dalawang pasahero. Apat na kami. Naghi-hintay pa ng isa pang pasahero para makaalis na. Nangolekta na ang tricycle driver ng mga pamasahe namin. Nagbigay ako ng sampung piso bilang bayad hanggang sa subdivision namin. P13.00 'pag hanggang Industrial Park (may kasabay) at P18.00 naman kung nag-iisa ka lamang (solo). 

Nag-abot ng tag-sa-sampung piso ang dalawa pang kasabay ko, at ang isa naman ay nag-abot ng P15.00. Kung may makakasabay siyang papuntang Industrial Park, siya ay susuklian ng dalawang piso at kung mag-isa lang siya, magda-dagdag pa siya ng tatlong piso. Tinanong siya ng driver kung okay lang sakanyang magbayad ng P18.00 kung mag-isa lang siya. Hindi sumagot ang pasahero. 

May ilang sandali lamang siya para mag-isip kung siya ba ay papayag. 

Ilang sandali pa ay dumating na ang isa pang pasahero. Sa wakas, makakaalis na kami. Tinanong ng driver kung saan bababa ang bagong sakay na pasahero. "Subdivision po". Sa madaling salita, solo lang yung nagbigay ng P15.00 papuntang Industrial Park. Siya naman ang tinanong ng driver kung okay lang ba sakanyang magdagdag ng tatlong piso. 

Hindi siya sumagot.

Dumukot ang pasahero sa kanyang bulsa. Sakto, tatlong piso. Hawak niya ito sakanyang kamay, pinaglaruan at pinapa-ikot-ikot sa kanyang mga daliri habang tinititigan ito. Lahat kami ay nag-aabang sa kanyang desisyon. Nakahanda ang tatlong piso ko. Kung sakaling hindi siya pumayag, ako nalang ang magda-dagdag. Hindi dahil sa ako'y mayaman, alam ko lang na talagang nagmamadali na siya at alam ko ang pakiramdam ng walang wala. 

Halos isang minuto nang makapagdesisyon ang pasaherong i-abot ito sa driver. Sa kanyang pag-abot, alam kong may pagdadalawang-isip at may halong panghihinayang, may ilang senyales na parang gusto niyang bawiin ang perang inabot.

Napa-isip tuloy ako. Sakanyang kasuotan, masasabi kong hindi mataas ang kanyang posisyon, maaring ito'y nasa pinakamababang kalagayan. 

Medyo mataas din naman ang pinag-aralan ko kahit paano, pero hindi sapat iyon para masabing habambuhay na maganda ang ikot ng roleta ng buhay ko. Kahit ilang beses pa ako mag-aral ng Probabilty and Statistics, hindi ko masasabi ang eksaktong mangyayari sa hinaharap. 

Hindi ko alam. 

Darating kaya sa puntong manghihinayang din ako sa pagbitaw ng tatlong piso? 'Wag naman sana. 

Huwag naman sana.

"For I know the plans I have for you," declares the LORD, "plans to prosper you and not to harm you, plans to give you hope and a future." - Jeremiah 29:11

Love & Drive

Love is like driving, it starts with a spark. 

...and sometimes, it comes with music.  

     Ang love ay parang driving. Marami silang similarities. Halimbawa ay ang mga first-timers o hindi pa nasubukang magmahal; yung iba, gustong pasukin ang mundo ng pag-ibig pero hindi alam kung paano. Yung iba naman, takot lang talaga. Parang sa pagmamaneho, maraming gustong matuto pero yung iba, takot humawak ng manibela. 

    Paano tayo matututo kung hindi natin susubukan? Syempre, kailangan natin ng lisensya para magawa natin ito nang legal. Sa driving, ito yung tinatawag na student's license 'pag nag-aaral pa tayo, hanggang sa makakuha tayo ng non/pro license. Sa pag-ibig, kailangan natin ng pahintulot ng magulang natin o approval ng buong pamilya para maging legal at mas masmasaya ang pagsasama. Maganda yung walang itinatago. 

Nakaw lang sa google :)

     Kung sa driving ay may coach tayong magtuturo sa'tin kung paano magmaneho, sa love, pwedeng ganun din.  Nariyan ang mga magulang na pwede natin mahingan ng payo, o kaibigan para makakuha ng diskarte. 'Yun nga lang, walang "loving school" gaya ng "driving school". Sa una, kung ano lang ang sasabihin sa'tin ay ayun lang ang gagawin natin, hindi natin kayang magpatakbo kung wala ang tagapagturo natin sa ating tabi. Pero 'pag natuto na tayong magmaneho, darating ang time na gugustuhin nating magmaneho mag-isa para malaman natin kung kaya na ba talaga natin. Gaya ng pag-ibig, sa una kailangan natin ng mga tagapayo, hanggang sa dumating yung time na tayo na lang ang didiskarte sa relasyon natin. 

     Kapag tayo ay natuto na magmaneho, hindi sapat na marunong lang tayo magpatakbo ng sasakyan. Kailangang maging responsable tayong driver. Dapat alam natin ang traffic rules. May stop, wait, and go. Parang pag-ibig. Once napasok na natin ang mundo ng pag-ibig, may minamahal na tayo at nagmamahal na sa'tin ay hindi ibig sabihin na tapos na ang ating pag-aaral at pagdiskarte sa pagmamahal. Everyday is a learning process.

     Sa love, walang traffic light, pero dapat nating alamin kung kailan tayo mag-go-go, wait, or stop.
   
     Hindi naman natin kailangang magmadali sa pag-ibig, hindi porque ang mga kasama o kaibigan natin ay mga taken na, dapat na rin tayong pumasok sa relasyon agad-agad. Hindi natin kailangang mapressure. Tandaan, tayo ang may hawak ng susi. We don't need to pressure ourselves, we have to wait. Cliche na siguro pero true love waits.  May nakalaan para sa'tin. Someone worth having is worth waiting for.

     Kung sa tingin natin ay right time na para tayo ay magmahal at right person na ating mamahalin, go na! Pero tandaan, sa driving, habang naandar ang sasakyan, hindi laging patag ang daan. May humps tayong madadaanan,  hard rights, hard lefts, rough roads, uphills, at down hills. Mahirap sa una, 'pag unang beses palang natin silang na-encounter, may time na namamatayan tayo ng makina. Pero habang tumatagal, nakukuha na natin ang techniques at masmadali na para sa'tin ang iba't ibang uri ng daan. Habang tumatagal ang pagmamaneho natin, mas natututo tayo.  Parang pag-ibig. Smooth sa una, pero marami tayong pagdadaanang mga pagsubok. Sa una mahirap at darating yung time na maiisip natin na dapat na tayong mag-give up; Pero hindi dapat agad tayo sumuko. Try natin maghold-on at kapag nalampasan natin ang mga pagsubok, yan mismo ang magpapatatag sa ating pagmamahal.  We learn as we go.

     Hindi lang dalawa ang kulay ng traffic light. Hindi lang wait & go ang meron ito. Mayroon ding stop na tinatawag. Kapag pinilit pa rin nating tumakbo kahit naka-red signal, tayo ay makakasuhan ng "beating the red light" na magpapaalala sa atin na  hindi tama ang ating ginawa. Parang sa relasyon, minsan alam na natin na kailangan na nating huminto pero matigas ang ulo natin, pinagpipilitan pa rin natin ang hindi tama. Sa huli, tayo rin ang masasaktan hanggang sa marealize natin na there's nothing we can do but to stop. STOP. Hanggang doon nalang talaga. Kahit anong pilit natin, hindi na ito magwo-work.

   
     Kapag tayo ay nagda-drive, hindi sa lahat ng oras ay tama ang ating dinadaanan. May oras na nagkakamali tayo. Naliligaw. Mali ang nadadaanan.  Mali ang nalilikuan. Mali ang pinatutunguhan.  Kahit mahaba na ang naitakbo ng ating sasakyan hindi ibig sabihin ay tama na ang ating dinadaanan. May mga pagkakataon na ang daang tinatahak pala natin ay dead end. Parang pag-ibig, hindi sa tagal ng relasyon nasusukat ang lahat.  May mga taong akala natin ay sila na talaga ang para sa atin. Sa tagal ng pagsasama ay magkasama na ring nakabuo na ng pangarap, pagmamahalang akala natin ay walang hanggan subalit sa huli ay mauuwi rin sa wala ang lahat.


Ganyan talaga ang pag-ibig. Hindi lahat may happy ending. Pero huwag mag-alala, 'pag humantong tayo sa dead end, hindi ibig sabihin ay titigil na tayo. Parang sa driving, pwede tayong mag U-turn at magsimula ulit.





We may have failed, but at least we learned. May mga tao at lugar tayong ginugusto, minamahal at pinapangarap pero hindi lahat makukuha at mararating natin. Kung sakaling mabigo, part yan ng buhay. Even the end of a dream is not the end of the world. Life goes on. Let's just drive, enjoy the ride and fall in love! ;)

Ciao!

Disclaimer: Galing lang sa google ang mga larawan na hindi nagtataglay ng aking watermark.

     

The Thief of the Time

Malapit na ang birthday ko. Excited na 'ko! Joke lang. Sa totoo lang hindi ko maalalang na-excite ako sa birthday ko. Marso din kasi ang pinakabusy na month para sakin. Nung nasa kolehiyo pa ako, eto yung Month na talaga namang nagsisipag ako ng pag-aaral at talaga namang nakakapagod! Bakit? Kasi kailangan kong maghabol sa mga professors grades dahil malapit na ako bumagsak. lol

Pray for me ha, this coming April 15, 2013 Board Exam :) Thanks!

Mayroon pa akong isang buwan at mahigit pa para paghandaan ang review para sa isang subject. Kung tutuusin, pwedeng sabihin na mahaba pa ang oras at para sa akin, oo. Ako kasi yung tipong mas nakakapagconcentrate pagdating ng last minute. Yabang!

Noong nasa kolehiyo ako, kung ano lang ang unang exam kinabukasan ay siya lang ang aaralin ko. At matapos ang isang exam, tsaka ko palang aaralin ang kasunod. Ayun, bagsak. lol

***

Procrastination is the thief of the time.

Procrastination refers to the act of replacing high-priority actions with tasks of lower priority, or doing something from which one derives enjoyment, and thus putting off important tasks to a later time.

Minsan kahit hindi natin kagustuhan magprocrastinate e may mga oras pa rin na mahirap iwasan. Bakit?

1. Resources: You may have all the time you need, but you lack resources.

2. Time: You may have all the resources you need pero wala kang time. 

Minsan naman, we have all the resources and time pero ano? Tinatamad lang tayo. Yan yung time na masasabi kong aware tayo na "may magnanakaw sa ating bahay" pero tayo rin mismo ang nagbukas ng pintuan para sakanya at nakawin ang gusto n'yang nakawin.

E ano naman kung magprocrastinate tayo? Wala lang. Mag c-cram lang naman tayo sa bandang huli. Worse? Hindi natin magagawa ang mga bagay na dapat nating ginawa at maiisip nating "sana ako pa rin, ako na lang, ako na lang ulit."  "sana pala nung una palang ginawa ko na" pero huli na ang lahat. 

Paano ba maiiwasan ang procrastination? 

Time management po. :) Makakatulong ang paggawa ng schedule o paglilista ng things to do at paggamit ng planner.  Matuto tayo mag prioritize. Kung ano yung mga mahahalagang bagay, yun ang siyang unahin natin! sa ganyang paraan, maiiwasan natin ang pagkagahol sa oras. ;)

***

Kwentong Kuneho.

Habang busy ako sa paglalaro ng PSP... may batang lumapit sa akin.

JJ: Kuya! Alam mo ba kung ano ibig sabihin ng PSP?

Pao: Oo.

JJ: Sige nga! Ano?

Pao: Play Station Portable.

JJ: Hindi kaya...
Pao: Yun kaya. (seryoso)

JJ: Hindi ngaaaa! Alam ko!

Pao: (Nakukulitan na) E ano!?

JJ: PSP. Pogi Si Pao!
Pao: Wow! (gulat ako sabay ngiti) oh gusto mo maglaro? heto oh! *abot ng PSP

Para akong nauto! hahaha! Hayyy! Sa mga bata mo talaga malalaman ang katotohanan! ;)

Si JJ at ako

ciao!

Disappointment x Faith

Lahat ng tao nakakaranas ng disappointment o pagkadismaya. Ang dahilan? Pagkabigo sa isang bagay na lubos nating inaasahan. Pagkadismaya sa bagay na akala natin kaya nating gawin, pero hindi pala. Pagkadismaya sa taong inaasahan nating nariyan pagkailangan natin sila, pero wala pala.

“Blessed is he who expects nothing, for he shall never be disappointed.” 

― Alexander Pope

Pwede nga kayang hindi tayo mag-expect kagaya ng sinabi ni Alexander Pope? Siguro pwede pero mahirap. Napakahirap. 

Kahit sa mga maliliit na bagay lang maari tayong makaranas ng simpleng pagkadismaya. Pero minsan, ang simple, lumalala. 

"...and the only thing we know is things don't always go the way we plan" 

- We Are One [Lion King II]

Exams: Yung feeling na alam mong pasado ka kasi nag-aral ka nang mabuti at nasagutan mo ang lahat ng mga tanong. Pero matapos ma-checkan yung papel mo, bagsak ka. Tsk tsk! Bakit? Dahil sa carelessness. Hindi mo pala nabasa ang instruction dahil sa sobrang excitement mo. Kaka-disappoint diba? Pero hindi ba't mas nakaka-disappoint yung magdamag kang nag-aral pero iba yung lumabas sa exam? Badtrip!

(Looking at the bright side, buti nga ikaw nakapag-exam at may grade, yung iba bumabagsak dahil walang pang tuition.)

Pag-ibig: Yung feeling na akala mo magiging kayo na, pero busted ka pala! Sakit sa puso di ba? Sa tagal-tagal ng panliligaw na ginawa mo at sa laki ng nagastos mo e mauuwi sa wala. Lahat ng pagod at sakripisyo napunta lang sa wala. Disappointed ka ngayon kasi sinasabi mong umasa ka dahil pinaasa ka. Pero kung titingnan mong mabuti... "ligaw" nga diba? Ligaw! Ibig sabihin nasa kalagitnaan ka pa rin ng judgment. Hindi porke pinayagan kang manligaw at ang sweet-sweet nyo na e ibig sabihin magiging kayo na sa huli. Hindi ka "pinaasa", ikaw lang ang sobra kung umasa.

(Looking at the bright side: buti nga ikaw pinayagan manligaw, yung iba, hindi pa nakakapanligaw busted na.)

Nakakadisappoint din yung ikaw nalang ang single sa tropahan nyo. Tapos makikita mong ang saya-saya at sweet-sweet sa mga pictures nila. Sighs. (-.-)

(Looking at the bright side: Wala kang ibang gagastusan kundi ang sarili mo. Bawas stress na din for the mean time.)

Kaibigan: Andun ka pagkailangan ka nila. A-absent ka pa sa trabaho o sa iskwela para lang damayan sila sa problema. Ang problema nila ay problema mo rin. Pero nung ikaw na ang may kailangan sa kanila... nasaan sila? Busy. Hindi man lang makaalala. Hindi ka magawang puntahan o tawagan man lang kapag ikaw ang nangangailangan. Parang hindi ka na kilala matapos mo silang tulungan. Nakaka-disappoint yung mga taong inaasahan mo tapos wala. Yung iba naman, plastik! Ang bait-bait pagkaharap ka, tapos kung ano anong pinagsasasabi sayo pag nakatalikod ka na. Hindi lang yan nakakadisappoint, nakakabadtrip talaga sadya. Hahaha!

(Looking at the bright side: at least naging mabuti kang kaibigan sa kanila, wala silang maiisumbat sayo. Alam mo na ngayon kung sino ang tunay at kung sino ang hindi.)


Marami pang iba. Sa trabaho, pamilya, kalusugan at iba pang mga gawain na hindi ko na maiisa-isa. Gusto nyo bang dagdagan? Sige lang!

.
.
.
.
.
.

Ayan! Dyan tayo magaling. Sa pagbibilang ng mga bagay na nakaka-disappoint satin, imbes na magbilang ng blessings na natatanggap natin. Pero minsan naisip na din ba nating nakakadisappoint tayo ng ibang tao? Minsan di natin sinasadya, minsan naman akala natin yung ginagawa natin ay tama kaya tuloy-tuloy pa rin tayo. Hindi natin alam, nakakadisappoint na pala tayo ng ibang TAO at minsan ...



FAITH: Tayo, gano ba katatag ang pananalig natin? Mabigyan lang tayo ng mga pagsubok gaya ng mga nabanggit sa itaas e laglag agad ang faith natin. "Lord, bakit ako pa? Bakit sa pamilya ko pa? Bakit mo ko pinaparanas ng ganito?!" Galit na galit tayo. Kung titingnan natin, hindi tayo naiiba sa mga taong kina-di-dismayahan natin. Tinatawag at kinakausap lang natin Siya pagkailangan natin ng tulong o kapag may problema tayo. Pero kapag solved na, wala na. Pasalamat nang kaunti, pagkatapos nyan limutan na ulit. Nakakalimutan na natin Sya. Sino ngayon ang dinidismaya natin? Hindi kaya yun ang dahilan kung bakit tayo nakakaranas ng ilang pagsubok? Ipagpasalamat natin ang kahit simpleng paggising natin bawat araw dahil hindi lahat ay nakakaranas ng ganyan.  Huwag na nating hintaying tapikin Niya tayo para lang Siya ay maalala natin. ;)


Oh, reflect! :)

Pao Kun's Thought 101:

Hindi 2D ang buhay natin. Huwag natin itong tingnan sa iisang anggulo lang. Marami itong views and angles na mapagpipilian. Always look at the brighter side of the story.  

Pag-ibig

A consistent outside reader of mine (Chos! ni-assume ko lang na consistent syang nagbabasa, pero outside reader talaga kasi hindi sya member ng blogosphere) e-mailed me (chos ulit! Chat lang talaga, ganda lang pakinggan ng "emailed" e, ganyan!) saying: "I miss your old writings, your techniques you were using before with your first ones." (at syempre, ako lang ang nagtranslate nyan, maarte kasi ako. HAHAH!). But actually, I, too, miss posting some informative entries, or at least I think is informative. So now, I'll try to write something the way "Paokun"'s doing it before (Sabi nga ni Junjun ng Life and Spices, "Pao Kun Style", ganyan! HAHAH! Promote promote ka din sakin ngayon.)

So here I go:

******

PAG-IBIG

Naks! Pumapag-ibig ang lolo nyo! Pero hindi, hindi ako ang topic. Well, alam nyo naman na hindi ako mahilig makipaglandian mangharot at umibig. HAHAH! (labas sa ilong!) Ang pag-uusapan natin ay based solely from the word itself; pag-ibig.

Ang pakikipag ibigan ay nahahantong sa buntisan dating dalawa, ngunit ngayon ay tatlo o higit pang statuses. At ang tatlo sa mga pinakasikat na status ay:

1. Available - sila yung mga single, free and ready to mingle!

2. Taken - may mga asawa o mga gelpren o boypren na. (Mas attracted ako sa kanila. lol)
3. "It's complicated" - (sa friendster: It's Complicated TM.) Sila naman yung either single or taken na mga nag-mamaasim o nagddrama sa buhay pag-ibig nila, na tipong may "cool off" pang pauso! Tss! Soul searching kuno?

Dahil kasing gulo ng kwarto ko ang "it's complicated" e yan ang pag-uusapan natin!

It's Complicated - No commitment but with emotional attachment.

Ang hirap nito. Dito, halos hindi mo alam ang status nyo ng iyong pakner! Mahal mo sya, mahal ka nya, pero hindi kayo. Pero sa pag mamahalan nyo, parang kayo. Ang gulo no? It's complicated nga diba. Sa tindi ng attachment and affinity nyo sa isa't isa, nagagawa nyo na din ang mga ginagawa ng mga mag-syota o mag-asawa. TAKE NOTE: Hindi kayo. Pume-friends with benefits ano? Pero dito, with real emotions involved. Tipong dahil mahal mo sya, hindi mo na hangad lagyan ng marka kung ano ang status nyo, natatakot kang tanungin sya dahil baka masktan ka sa isasagot nya, basta ang mahalaga e magkasama kayo. Yun nga lang, pag tinanong ka ng iba: "Anong status nyo?" alangan namang sabihin mong "kami", e hindi naman kayo. That's why, "it's complicated!".

Here's the catch: pag nagkaroon sya ng ibang partner habang pinapartner mo sya, wala ka namang ipapanalo sa korte kahit maghabla at maglupasay ka pa. Bakit... KAYO BA?!

It's Complicated - Committed with NO emotional attachment.

Anong drama nito... Bahay-bahayan? Ganyan?

Pasok dito yung tinatawag na "open relationship".

Ano ba ang open-relationship? eto yung nasa isang relasyon ka, pero okay lang magkaroon ka o sya ng relasyon sa iba pa. Oha! Legal na kabit, parang ganyan. Walang selosan. Yun nga lang, yung new legal partner ang kawawa kasi siya ang hindi nakakaalam na nasa open relationship ka pala o ang karelasyon nya. Gulo diba! Parteh partey!

Eto yung laro na kapag nainlab ka, talo ka.  Pasok na pasok sa banga ang No Other Woman! HAHAH!
Kalimitan dito sa ganto, naiinlab ang isa sainyo, at dun na matatapos ang lahat. Bakit? Pwede kasing ang rule ng larong ito ay kapag nakahanap na kayo ng taong mamahalin nyo, bibitawan nyo ang open relationship nyo. Pero pano nga kung inlab ka na sakanya? Diba? Ayaw mong tanggapin na SINGLE ka na. So pagtinanong ka ng iba kung anong status nyo, ang isasagot mo ay "It's complicated!". Kasi hanggang ngayon, umaasa ka pa. Baka sakaling maibalik pa.  </3

*****

Marami pang dahilan ang pwedeng pag-ugatan ng third status na yan! Yung iba, mahilig maki-uso, kapag nagkaroon ng konting problema e "it's complicated" na. Tss! Ang mga Earthlings talaga!

HAHAH!

Ayan, hanggang dyan nalang muna. Try nyo naman yung ibang status, libre yan! lol

Ciao!


P.S.

Yung mga dati kong naging CRUSH LANG na taken na... "mag bbreak din kayo!" Dyok lang! ;) #Bitter101

Pao Kun's Thought 101:

Hindi gaya ng iba, 'pag may hinahanap akong bagay sa kwarto ko, hindi gumugulo ang kwarto ko. In fact, mas nagiging maayos at organized ito. 

Early Worm

Lagi nalang kasing Early Bird ang napapansin. :) Oh BTW, I just had an idea sa word na "early bird" sa entry ni sir ZaiZai which he mentioned in his reply comment na masaya daw kapag early bird, which I seconded (About kasi sa foods yun, napaghahalata ang matakaw). HAHAH!

Maraming benefits ang pagiging early bird, unang una sa foods! sa pamumuhay. Kapag maaga kang gumising at gumayak at nagsimula, mas magiging produktibo ang iyong buong araw. Marami kang magagawa buong maghapon. Sa enrollment (review center), pag'early bird ka e may discount ka. At sa... basta, etc etc!;)

Okay, kwentong kuneho na.

***

Nung pauwi na ko, sumakay ako sa tricycle. Medyo traffic. Nasa backride ako. Sa likod mismo ng driver. Mura ng mura yung driver. Bakit daw kasi uso pa ang traffic. Tapos sigaw ng sigaw ng "ang inet!" tapos kada driver na makakasalubong e "o ano ano mainet?!" (yung kabilang lane lang ang nausad). Ewan ko kung ano yung sinasabi nyang mainit. E kasi naman gabi yon, mahangin. Maaliwalas naman ang paligid at carry lang ang panahon. ;) So tiningnan ko kung anong meron, yun pala nakashorts sya, tapos malapit sya sa makina at naiinitan yung mga binti nya. Kaya pala sya reklamo ng reklamo. Tiningnan ko yung driver, bata pa. Kaedad ko lang (bata pa ko ati koya). Pag tingin ko pa e parang namumukhaan ko. Kaklase ko pala sya nung elementary kame. May looks naman din, kaya nakakadami ng chiks nung HS na. Ayun, napasarap siguro sa pagkan panchichiks kaya maaga nakabuntis. Sa madaling salita, isa syang Early Bird Worm. Dahil din jan kaya napatigil sya ng pag-aaral at hindi na nakatapos. Napilitang magtrabaho ng maaga, gamit ang naiwang tricycle ng yumao nyang ama. Ang hirap ng buhay. Kitang kita ko ang hirap nila. Bata pa din yung asawa. Walang trabaho. Kasal naman sila, at alam ko kasi sa kapatid ko nanghiram ng susuotin nung kasal nila. 

Siguro nagsisisi sya sa ginawa nya. Masyado syang nag enjoy sa pagkabinata nya, ang hindi nya alam, mas malawak pa sana ang playground mundo nya kung medyo naghinay hinay sya. Marami na syang gustong gawin pero di na nya magagawa dahil may asawa na sya. Maraming "wants" para sa sarili pero hindi na pwede dahil may pamilya na syang dapat iprioritize. Pero at least nagsisikap sya. At hindi sya tumulad sa iba na tinatakasan ang problema.

Napaisip tuloy ako. Bakit kaya may mga taong hindi naiisip ang kanilang future, puro pag papakasaya lang sa present. Akala ba nila parang bahay bahayan lang ang magiging buhay nila? We're talking about future here. Security & Assurance, sa TOTOONG buhay. Kachaw! ;) Tsk! "Para!". Bumaba na ko sa tricycle. 

***

Isa pa. [Mahaba ang tenga ng kuneho. Maraming nasasagap. Chismoso. HAHAH!]

May nakachat ako sa FB, babae. Nagtatanong kung baby ko daw ba yung kasama ko sa photo ko. Sabi ko: "Ha? Anong baby? Nasaan?" Yung pala nasa kadulu-duluhang album na, sa madaling salita e nakapaghalikwat na at naghukay na sa baul ng FB ko ang babaeng to. HAHAH! 

Tinignan ko ang albums nya at nakitang may baby na pala sya. Sya naman ang tinanong ko kung anak nya yun. Oo daw. Tinanong ko kung nasan ang asawa. Wala daw. Puro pahirap at sakit lang naman daw ng ulo ang pag aasawa. May pahabol tanong pa syang "diba?" na umaasa sigurong sasang-ayunan ko. Pero hindi e. Sabi ko HINDI. Depende sa asawa. Ang "asawa" ang syang dapat na katuwang mo sa buong buhay mo, kasamang bubuo ng mga pangarap nyo. Kasama mo sa hirap at ginhawa... at (itanong nyo kay Mr.Father/Pastor sa kasal yung iba pa). Tapos hindi na sya nag reply. Ansama ko no? HAHAH! Pero nagsabi lang ako ng totoo. Pak! Philanthropist na kasi ako, ooh-raah! Echos lang.

***

Sana maraming kabataan ang matuto ng leksyon sa mga kapwa kabataan nila na nagiging "Early Worm". Pero sa nakikita ko, marami pa ring hindi nakakaintindi sa "hirap" na daranasin nila pag nagpadalos-dalos sila. :(

Kung tutuusin e wala akong karapatang magpayo about sa pag aasawa dahil hindi ko pa naman nararanasan yan. Ang taningn pinanghahawakan ko lang sa ngayon ay ang malawak na pang-unawa about sa matter (maarte pala) na yan. 

Buhay nga naman. ^^

***

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Salamat BDO sa gift na ito. :) Jan ko ilalagay ang lahat ng ma-wiwithdraw ko. HAHAH! ;)

Malambot pero makapal ang tela nya compared with other Eco bags

Inabot sakin ng kaibigan (who works there) kagabi, dahil 'daw' may account ako sa BDO. Ang totoo nyan P200 nalang natitira jan simula nung magbakasyon tumambay ako. Since mag papasko naman, bukal sa kalooban kong tumanggap ng cash at heto ang account number ko **********. HAHAH! 

Solomot! :3 (Hindi masama kung tototohonin ang ibang biro;))

Ciao! 

P.S. Wala pa akong baby. Naghahanap pa lang ng mommy. HAHAH! :)

Quintessence

Umpisa palang, hindi na ako fan ng mga taong nagmamartir-martiran lang.

MARTIR. In english: Martyr. (Was this helpful?) HAHAH!

According to Merriam-Webster:

(1) a person who voluntaruly suffers death as the penalty of witnessing to and refusing to renounce a religion
(2) a person who sacrifices something of great value and especially life it self for the sake of people.\

Napaka noble ano?

Pero may mga taong namemeke lang ng kagitingan ng salitang ito.

Dun tayo sa pangalawang definition.

Yung ibang tao jan, nagpapakamartir para lang mapansin ng ibang tao (kalimitan e pag nagpapaimpress) ouch!;) Pero ang totoo naman e may ibang hangarin. So sige, kalimitan kay kras, may mga taong nagpapakamartir mapansin lang ni kras! o kapag nanliligaw. Pero pag sila na, wala na. Katapusan na rin ng false martyrdom. 

Ang pinakaayaw ko naman, na kadalasang nararanasan KO (at siguradong naranasan nyo na din) ay ang makasalamuha ng taong martir, ehem! Pekeng martir. Tipong magpapakamartir sila, pag tinitingnan mo sila halos mahulog ang loob mo sa kanila, na tila nasa tuktok ka ng Mount Everest at sila e nasakaibuturan ng Marianas Trench. Gusto mo silang tulungan pero syempre tatanggi sila, nagmamaasim pa (Tandaan: Yung mga nagmamaasim ang unang namamatay sa pelikula), iiling na parang kyut na kyut na tuta. Ikaw naman, abot langit ang konsensya. Kaso yun pala ginagawa lang nila yun at sinasadya para makonsensya ka, tapos sa bandang huli e isusumbat sayo! Ano 'to, lokohan? Ginusto mo yan in the first place. Walang sumbatan!

Naalala ko ang sinabi ng aking propesor sa pilosopiya nung nasa kolehiyo pa ako: "What more do you want, when you've done a man a service".  Wala lang, naalala ko lang (masingitan lang ng english). Feeling ko kasi may relevance sya jan.

Ang bottom line: Ang tunay na kawang gawa at totoong pagmamalasakit, walang hinihinging kapalit. 

:)

Silip! ;)

Keinemen! Hanggang ngayon wala pa rin akong maiisip na next entry. Medyo madamdamin ang nakaraan kong post, so gusto kong sundan ng kakaiba naman (moodswing ang peg^^,).  Pero kahit anong kalog at pukpok ko sa ulo ko e walang lumalabas na ni isang butil ng bigas na idea sa utak ko. Iba na talaga pag nabubulok na ang kalahati ng utak na 'sing liit ng munggo. Ikaw ba naman ang tumambay sa loob ng bahay for more than a month. TV at internet lang ang kaharap. Nakakabobo. Pero sa totoo lang medyo nag eenjoy pa ko, nageenjoy din ako sa blog hopping. Hmm. So pano, sisimulan ko na ang kwentong kuneho ko.


"SILIP"

...yung totoo? Ano unang pumapasok sa isip mo?

Oyyy, wag ka na magmalinis jan, karamihan satin e "boso" ang naiisip jan. Alam mo na! :) Pero hindi yun ha, wag kang berde jan. Hindi yan yun. Pero pwede na rin! (Gusto rin HAHAH!) Dyok lang!

***

(sa totoo lang, wala pa kong insights at kasaluyan ko pang pinag-iisipan ang ilalagay dito, impromptu to, pramis! HAHAH! at mamaya ipapakita ko kung bakit SILIP ang title ko)

***

SILIP - TRUST

Hindi ba nakakainis kapag may sumisilip sa mga pinapagawa sayo? Yung mga etchusero? Tipong binabantayan ka sa mga ginagawa mo, na para bang walang tiwala sayo. Malimit yan sa trabaho (Actually, wala akong experience sa pagttrabaho, maliban sa pagiging intern ko). May ipapagawa sayo, pero bantay sarado sya sayo. Lahat nichecheck kung totoo ba ang nilalaman ng reports mo, minsan may duda pa kung ikaw ba talaga ang gumawa. Dulce de leche! Sana ikaw nalang gumawa ng reports ko, o pinavideo mo.  Minsan e okay lang din naman yung ganyan, at least hindi na mag aatempt ang isa na mandaya o kung ano pa man, pero pag OA na, as in OA na... ay sya ayawan na! Patakbuhin mo ang kumpanya mo mag isa. Ang matatag na pundasyon ng isang samahan ay nagsisimula sa malalim na pagtitiwala.


SILIP - COMPARISON

Maipapasok din natin yan sa pagkukumpara. Sinisilip kung ano bang kakayahan ng ibang tao na wala sayo.  At sa totoo lang hindi nakakatuwa. Hindi nakakatuwa pag ikaw ang mukang kawawa. HAHAH! Yung tipong pag ikaw ang laging masama, nakikitaan ng mali at kung ano pa man.  Pero malamang sa alamang e taas noo ka pag ikaw yung nasa upperhand ng pagkukumpara. Baka taas noo kang nakikipaglaban nang titigan sa matinding sikat ng araw!


SILIP - INGGIT
Minsan tayo din ang nagsisimula e. May mga bagay na nasisilip mo sa ibang tao na meron sila at ikaw wala. So iniisip mo ngayon na "bakit sila may ganito, ganyan?" ... "Kailangan maging ganun din ako!" ... "Kailangan meron din ako nun!". Iniisip mo na mas maganda kung lahat ng meron sya e meron ka din, lahat ng kaya nyang gawin e kaya mo rin! Competitive ka! Iniisip mo na ikauunlad mo yun. Minsan naman talaga ganun tayo. Wag na nating ipag-kaila, tatanggi ka pa e kitang kita naman sa mga mata mong kumikislap na halos lumuwa ito sa labas ng iyong mga talukap. Lalo na pagdating sa pera, nakita mong yumaman ang iba dahil sa "business" nya, so pinasok mo rin. Ayan, na bankrupt ka. Inggitero ka kasi. Minsan kailangan nating makuntento kung ano ang mayroon tayo.  Wag na tayong sumilip sa iba. Mind your own business ika nga. Alam mo, ang pagiging kuntento ay pagiging mayaman na din. Sinabi sakin yan ng isang kaibigan. May ibang mayayaman jan, na kahit kayang bilhin ang lahat, hindi pa rin makuha ang contentment. Balewala rin, so sana ibigay na lang sakin yung yaman nya! :) So maging satisfied ka kung anong meron ka. At mag pasalamat kung may mga blessings na darating pa. Wag kang abuso sa panghihingi, mamingay ka rin! (Aray ko!) HAHAH!


SILIP - PREVIEW
Ayan, nairaos ko rin. Mukang nag speed-typing lang ako noh? HAHAH! Pero kahit magulo e sana nakuha nyo ang aking nais ipasilip. :)

At gaya ng sinabi ko, sasabihin ko kung bakit "SILIP" ang naisip na title ko.

Dito ko sya nasilip; Ohhh, heto:

Nakakatuwa mag impromptu. Nakakahasa ng utak kahit pano. ;) HAHAH! Try nyo din! :D

Have a good day!^^

Shooting Star

How I wish some sayings are true

 ”WHEN YOU WISH UPON A STAR YOUR WISH WILL COME TRUE”

  

"Shooting Star" | Oil on canvas. [10" x 14"]

When I was in grade school, 4th grade to be exact, my teacher asked some students to report about heavenly bodies. Unfortunately, I’m one of them. But then I gladly accepted the offer. Not to mention that that was my first time to do some reporting in front of the class. I also wanted to see if I can pull it off.

The actual encyclopedia we used years ago

On my way home, all I think about is my topic. How do I deliver it in front of my classmates when I know nothing much about comets? Yes, my topic is about comet that happened to be my most unforgettable topic. Before the day ended, I asked my mom to help me out regarding my report. Then she went straight to our bookshelf to get an encyclopedia. Then we started reading it. I learned so much about comets; its parts, movement, speed, and how it shines brightly in the sky. I was amazed, as if everyone in the world is looking up to the arrival of that one little comet in the sky, like a shooting star! And she continued reading it. The book mentioned that the next comet will appear on 2061, and the world will be able to see it for a couple of seconds, like once in a life time moment!  So I computed what would be my age by that time. I got shivers! I told my mom with overflowing excitement that WE HAVE TO SEE THAT COMET! WE HAVE TO! WE MUST! But I didn’t get any reply, not a single word from her.

Silence struck.

I was suddenly stunned for a second. Then the moment I snapped out of it, I started calculating again. I looked at my mom, seriously writing my report.

2061: I’m already 70 years of age.

and my mom…

When I wish upon a star,

I wish…

Morning Vibes! (Filler Entry)

Supposedly, this entry shouldn't be my entry for this day. I have my entry readied last night... pero nagkaroon ng biglaang lakad kaninang madaling araw (di nakatiis, nagtagalog!:]). Pero hindi ko na mahihintay pa ang bukas habang sariwa pa ang pakiramdam ko ngayon, bukas kasi baka panis o spoiled na.  Pero ilalagay ko nalang sa fridge para ready to publish nalang. 

4:00 AM. Ginising ako dahil gusto akong isama ng aking ama sa kanyang opisina. So ayun, gumising naman ako. Magppublish sana ako kanina pero kailangan na daw mag gayak agad kasi maaga aalis, di tuloy nakapag online!:). At any rate, morning person naman ako so hindi ganun kahirap para sakin kumilos kilos kahit madaling araw.

5:15 AM. Ready na. Umalis na kame. Maluwag ang daan, at buti nalang e hindi trapik pagdating sa Magallanes, bale bandang 5:45 yun. Bandang 7 pasado kasi e nagiging parking lot na ang lugar na yan. Tipong mga sardinas ang mga sasakyan na nag-uunahan makipagsiksikan sa loob ng lata.

Bandang 6:00 e Andun na kame sa destinasyon. As expected, nagmamadali lagi ang tao. Nope, actually, "nagmamadali ang Maynila".

So pumunta na kame sa opisina, wala pang masyadong tao. Lumabas ako, tapos nanonood ng mga taong naglalakad. At nakakagaan ng pakiramdam pag nakakakita at nakakarinig ako ng mga taong nag-ggreet sa isa't isa ng "good morning!" habang nakangiti. Tipong sakalagitnaan ng kanilang pagiging abala sa trabaho, nagagawa pa rin nilang magspend ng konting segundo para lang bumati. :). Nakaka-GOOD VIBES! Parang feeling ko nakakagaan ng trabaho sakanila. Feel na feel ko na parang gusto ko ring makibati ng "good morning!", hindi kagaya nung elementary students kame na basta na lamang makabati ng "Good morning mam, good morning classmates, good morning!" Tapos monotone. Walang ka epek epek! HAHAH!

We had our breakfast sa Mcdo. Habang nandun ako, pinagmamasdan ko yung mga tao. Nakakatuwa yung ibang grupo, mga empleyado sila (hindi sa Mcdo). Wala lang, ang saya-saya nila, nagkkwentuhan. Parang ang gaan ng feeling. parang yung sa movies? kapag nakain sila, tapos walang specific topic. Dun na sila nagbbreakfast, coffee coffee. Gusto ko sana kunan ang mga tao dun, kasama ang masaya nilang aura, na nakakahawa :D Pero dahil wala naman akong dalang camera, wala akong nakunang moments! Pero eto nag speed-sketch ako:

Pasensya na. Hindi halata pero masaya sila :)

Namiss ko tuloy yung times na estudyante pa ako. pag napapaaga ang pasok ko. Minsan sa cafeteria (pasusyal lang ang tawag) muna tatambay, tapos kwentuhan! :)

Walang kwenta pero gusto ko lang talaga ishare sa inyo ang Good Vibes na nakuha ko kaninang umaga! :D

***********************************************************************

At nga pala, para sa mga gusto mag papayat jan: Habang nasa opisina ako, narinig ko nakakapayat daw ang pag-inom ng prune juice. Oha! At may dagdag pang impormasyon, available daw sya nationwide sa supermarket. meron nga daw yung magnolia e. :) [chismoso] HAHAH!

***********************************************************************

P.S.
Ang sarap kasama sa tanghalian ng mga tropahan ng mga seaman. HAHAH! -lalo na pag kabababa lang ng barko ;) Kachaw! HAHAH! Mukang kailangan ko na din ng prune juice na yan! ^^

A Message from a Priest

Monday today. As I woke up, nag-iisip talaga ko ng panibagong entry. Ayaw ko kasi sumabay sa agos ng buhay sa tinatawag na "Monday Blue". Wala lang, mahilig lang talaga ako kumontra sa nakasanayan na. Pero sa totoo lang e tinatamaan talaga ako ng Monday Blue. Ang sakit nga e, pero eto, bumangon ako at pilit na lumalaban! HAHAH! Naiintindihan nyo naman siguro ako. ;) Lalo na sa mga estudyante jan! :)

So kumukuha ako ng ibang inspirasyon para lang may maisulat. I visited some blogs, and yes, andaming iba't ibang teknik at estilo ang aking nakita. Still, wala pa rin akong topic. Then I browsed my neewsfeed sa Facebook, and I saw a status that really caught my attention. Actually mahaba kasi so eye catcher talaga. And I'll share this to you (nag paalam naman ako sa kanya ha, hindi naman ako basta basta nag nanakaw lang ng mga posts. HAHAH!)

A family friend's post:
"nag attend ako ng sacramento ng binyag knina (catholic) , dhil isa ako sa napiling maging ninang ng anak nang aking kaibigan :)


ngunit sa simula sinabi ng pari "na kung sino man daw ang naroon na isang born again ( he then also refers to other religion, the priest also "named" leaders of diff churches) AY ISANG HILAW na NINONG/NINANG!!!

ayaw ko na i detalye pa isa isa kung ano pa ang sinabi ng "tao" na iyon... i am in the state of shock at pagka inis sa mga oras na un... GOD BLESS HIM :)

kung ako ay isang ninang na hilaw sa kanyang sariling pananaw... ANO NAMAN KAYA SIYA... ????

I know from the bottom of my heart and my mind kung sino lamang ang karapat dapat bigyan ng pinakamataas at pinakamainam na papuri parangal at pasasalamat.. at ito'y walang iba kundi ang ating DIYOS AMA at ang kanyang bugtong na anak na si JESUS :) na pinagkakautangan natin ng ating buhay ..... at hindi kung sinong tao at mga taong cla mismo lang ang ngtalaga upang sambahin...

hindi ako relihiyosa, hindi ako perpektong tao, maraming pagkakataon na ako ay ngkakamali... pero hindi ko kayang sang ayunan ang kanyang mga winika...

kailangan ko lang po ito ibahagi upang akoy mkatulog ng mahimbing mamaya :)"



-end-

Ayan, wala na na siguro akong maidadagdag pa, nasabi nya nang lahat ng gusto kong iparating. :)

Ang sa akin lang, wag tayo maging utak talangka. Na kailangan nating ibagsak ang iba para lang iangat ang sarili natin. Ang bawat relihiyon sa mundong ito ay nakakatanggap ng aking respeto. Still, naroon pa rin ang respeto ko sa paring ito, kung yun talaga ang kanyang paniniwala. Wala naman sa relihiyon ang kaligtasan ng isang tao. Dahil kung nasa relihiyon yan, malamang lahat ng relihiyon nasalihan ko na! :) Nasa sarili natin yan, kung paano natin tatanggapin si Lord sa buhay natin.

(oha, wala na nga naman akong naidagdag pa! HAHAH!)

Have a happy Monday! :)

Teka! Touch Move ka!

Ang susunod na quote ay basahin sa tinig ni Morgan Freeman:

Like is like a game of Chess. "You don't need to someone to play it for you, rather, someone to play it with you." -The Young Victoria

Touch Move - Isa sa mga nakakainis na rule sa larong Chess, lalo na paghindi mo sinasadyang mahawakan ang isang chess piece. Basta pag nahawakan mo ang isang tauhan, kahit hari pa yan, kailangan mong igalaw yan. Yan ang isa sa mga dahilan ng pagkatalo ng ibang players. Yung mga malilikot na players. ;)

Actually applicable sya sa totoong buhay, at mas nakakainis yun! Isipin mo nga pag may nahawakan kang bagay e kailangan mo na itong igalaw? Pano kung mahawakan mo ang statue of liberty, sige nga? Igalaw mo! O kapag tao ang nahawakan mo nang 'di sinasadya, kailangan mo syang galawin! Oyyy. HAHAH! Hindi naman. Hindi sya literal na ina-apply. Yung thought o concept lang ng "touch move".

Common yan na nangyayari (Tama ba spell? Hindi yung "common" ha, yung "nangyayari") sa buhay natin. Lalo na sa mga taong madadaldal. May mga taong basta nalang makapagsalita, na hindi iniisip ang mga sinasabi nila. Pero actually, dahil likas na nga silang madaldal at nabiyayaan ng mga napaka talim na dila na mala double-edged sword, hindi na nila talaga naiisip ang damdamin ng iba. Hiwa na lang ng hiwa. Sanay na sila kumbaga. At wala tayong magagawa kung hindi mag-adjust sa kanila kadalasan. Buti pa sila.

"Speak when you're angry, and you'll make the best speech you'll ever regret!"

Yan, yan ang point ko. Kapag galit tayo. Nakakapagsalita tayo ng mga bagay na dala ng bugso ng dadamdaming naglalagablab at naghihimagsik. Yung moment na galit na galit ka, na handa kang pumatay ng kaaway gamit ang mga ngipin at kuko mo. Pero hindi, ginamit mo ang bibig at mabahong hininga mo. Minsan nga mag u-umingles ka pa, na kada bitaw mo ng salita e nagdadasal ka na sana huwag kang mabulol. At kapag success ang iyong talumpati ay mapapa "YES!" ka ng malakas sa kaloob-looban ng iyong lungs. "Sa wakas nasabi ko rin!" Dinaig mo pa si Eula, Gladys Reyes, at madam Claudia sa pagkakontrabida, isama mo na rin si Angelica Santibañez ng Marimar.

Pero pagkatapos nun ay ang truth and shocking moment. Yung tipong matitigilan ka na para bang may mali sa script na sinabi mo, at hinihintay mo lang ang direktor na mag sabi ng "cut!". Pero hindi. The show must go on. Ngayon parang may mga palad na humahawak sa puso mo, na ano mang oras ay pwede itong pisilin. Take note, may hawak itong mga thumbtacks. Wala e, wala ka ng magagawa. Nasabi mo na. Touch move!

Galing-galingan ka kasi sa isang banda. Nag adlib ka pa na pati yung unang araw nyo ng pagkikita e naisumbat mo pa, na siguro nga kung may nahingi syang candy sayo noon e ipaluluwa mo pa. Hayaan mo, may award ka pagkatapos. Siguradong maraming mga taong pag-uusapan ka paglabas mo ng theater. Best Antagonist ka. Ang mas masakit, yung malalaman mo pa sa mga paparazzi na nagkamali ka ng akala, mali ang iyong hawak na impormasyon. Hindi pala si Marimar o Mara ang inaway mo kundi si Sarah, ang munting prinsesa. Tsk! (Corny ko jan! HAHAH!)

Gusto mong baguhin ang lahat. Dahil sa isang banda ay nagkamali ka.

Huwag ka mag-alala. Pwede ka namang humingi ng tawad. Nasa script din yan. Hindi ka lang nagbabasa. May fans ka parin naman jan, pwede ka humingi ng tulong nila. Yun nga lang, may posibilidad na hindi na maibalik yung dating "tiwala" na nasira. Swerte mo pagnaibalik yun. Pero kadikit na nyan ang "doubt o duda".

"There's a very thin line between confidence and arrogance".

Applicable din ang "touch move" sa mga bagay na ginagawa, kanina speech lang. Ngayon with actions na. Artista ka na talaga. May mga bagay na confident tayong gawin. Tipong maipagmamalaki natin na magaling tayo sa bagay na 'yon. Pero minsan, nagiging mayabang na tayo. Dahil jan, magkakaron nanaman tayo ng haters! Yes, haters gonna gate. Pero aminin, may mali pa rin tayo.

Minsan akala mo nakakatuwa pa ang mga ginagawa mo sa ibang tao. Yun pala hindi na. Nakakasakit ka na. Kaya minsan, pag-aralan ang buong script. May mga characters kasing sobrang bait, at sa sobrang bait, hindi nila binabasa yung script na masasaktan ka. Kaya ikaw nalang ang magbasa para sa kanila. Kusa kang tumigil kung sa tingin mo sobra na. Tama na.

Laging tandaan,  "Don't make a permanent decision based on your temporary emotion". Masaya ka man, galit o malungkot. :) Chill lang! Cheers! ^^

Yung mga Nagmamaasim ang Syang Unang Namamatay sa Pelikula

EKSENA:

Ang mga zombies ay nanghahabol sa mga bida. *Takbo takbo takbo* (tumatakbo ang mga bida). Yung mga zombies lumalakad lang pero sa bandang huli maabutan nila yung mga tumatakbong bida.

Pag malapit na ang mga zombies sakanila, takbo ulit ang mga bida. Pero sa isang grupo ng mga bida, hindi mawawala ang mga lampang karakter. *Maarteng karakter.

Madadapa, matatalisod, madudulas, o kung ano pa mang mga pwedeng mangyare basta madelay lang ang pagtakbo ng isa sa kanila. Minsan sasabit ang damit, o kahit matatanggal lang ang sintas. Matitigilan din ang mga natira pang tumakbo kapag mga 10 metro na ang layo nila sa nadapang kasama.

ACTION! "Takbo! Bilisan mo!" Sigaw ng mga natirang bida habang naglalakad naman ang zombies na may 15 metro pang distansya sa nadapang kasama. Todo sigaw naman ang lampa ng "iwan nyo na ko!" habang nangingilid ang luha at may pawis pa (10 metro nalang ang pagitan ng zombies sakanya).  May isang magpapakabayani kapag ang zombies ay malapit na (mga 5 meters nalang sa mabibiktima). Tatakbo si "hero" papunta sa nadapang kasama. Pilit aakayin.

ANG DRAMA:
Lampa: "Iwan nyo na ko!" (ang sigaw habang papalapit na ang tagapagligtas nya)

"hero": "Bilisan natin, kaya mo ba tumayo? Tara aakayin kita." 

Lampa: *ugh! *ugh! (Hirap tumayo) "Tara!"

Zombies: *groans* (hahawakan ang lampang bida.)

Lampa: *Aaah! 

"hero": Laban laban ng konti, sabay atras ng mga 5 meters na ang stunt ay tipong babalikan pa ang biktima.

Lampa: "Iwan nyo na ko! Iligtas nyo na ang mga sarili nyo! AAAHHH!"

Mga natirang kasama: Lalapit sa "hero". Sabay tatapikin sa balikat. Sabay sabing: "tara na!"

Tatakbo ang mga natirang bida at iiwan na ang lampang kasama!

Lampa: Aaaah! Deads. >Full of regrets<


*END*


MORAL LESSON:
Kung nagpaakay ka sana, baka matulungan ka pa. Baka buhay ka pa. Kahit sa paraang pagkakaladkad sayo, e halos mapudpod na pride at dangal mo, at least, buhay ka. May mga bagay kasi sa mundong ito na masmahalaga pa sa pride o dangal mo. Kapag may tutulong sayo, wag ka na magmaasim pa. Lunukin mo ang pride mo, na parang paglunok ni darna sa kanyang bato. Dahil sa bandang huli ikaw din naman ang magsisisi. Ikaw din ang olats!

COMMON ILLUSTRATION:

*Exam: May kumalat na leakage pero hindi nakarating sayo. Hindi ka nabigyan ng bespren at mga sanggang-dikit na kaklase mo. So papakopyahin ka ng katabi mo. Nagmamalasakit. Pero dahil nagmamaasim ka at tampu-tapuhan ang peg mo, mataas pa sa sikat ng araw ang pride mo kaya tinanggihan mo ito. Hindi ka lumingon sa papel nya. Maarti ka na may matching pag-irap pa. Ang result, bagsak ka. Kahilera ng grades mo ang mga kaklase mong hindi na kakuha ng exam. At the end of the day, wala kang kasama sa canteen na kumain at kasabay umuwi. Dahil gusto mong ipakitang galit ka sa ginawa nila. Pero pag-uwi mo sa bahay bago matulog, iisipin mo kung paano ka bukas pag pasok mo. Wala kang kabonding. Sana hindi ka nalang nag-maasim.

*Lakaran/gala/hangout  Hindi ka nasabihan ng barkada mo nung unang gala nila (Kasi biglaan, at sa totoo lang, kalimitang mangyari yan). So tampu-tampuhan ka ulit. Nung pangalawang lakad, sinabihan ka. Pero dahil nag mamaasim ka, tinanggihan mo. Ang pagmamaasim mo na may halong "pilitin nyo ko" sa likod ng mukha mo, hindi umepek. Tipong ginawa mo na din yung "pilitin nyo pa ko" expression. Pero wala talaga. Pero dahil may pride ka, paninindigan mo ang eksena mo. Hindi ka sasama. 24 hrs later. Makikita mo ang facebook ng mga friends mo na puno ng picture nila, tag tag pa ha. ANG SAYA SAYA NILA! Sa isip mo, e ano ngayon kung nagsaya sila na may halong panlalait pa. Pero deep inside, merong "sana sumama nalang ako". At the end of the day, ikaw na naman ang talo. Wala e, nag maasim ka.


Alam nyo, ang pagmamaasim e gawain lang ng mga taong immature! HAHAH! Although minsan, umeepek din naman yan; (1)dun nga lang sa mga taong nagmamahal talaga sayo, at (2)sa taong guilty sa nagawa nilang kasalanan sayo. Otherwise, 'pake nila sayo? Malas mo lang pag walang taong nakapaligid sayo na under sa 2 categories.

Kaya ngayon, masmabuting wag na mag maasim pa. Pakamature ng konti pa mga ate, kuya. Nang hindi ka mapagsakluban ng langit at lupa. Lugi e. HAHAH!

Tandaan: Mas giginhawa ang buhay, kung ang pag-mamaasim ay babawasan. Hindi ka sinigang at lalong hindi ka paksiw! Expired na hotdog lang!

Kawawang Gitara

May gitara kami, at eto sya:

Ayan, kung makikita nyo e napugutan sya ng ulo. Wapak! At hindi ko alam kung madadaan pa sya sa mga pandikit pandikit na yan. Kasi wala naman akong alam sa pagaayos ng gitara. Ang alam ko lang e magtono at magpatunog ng strings nya! HAHAH! So ano bang nangyare sakanya? (linyang itinatanong ng karamihang mga nakakita ng larawang ito sa FB [actually kahit ako naman siguro pag nakakita ng ganto sa wall ng friend ko e itatanong ko din, echusero e] HAHAH!)
Oh heto,

ANG ISTORYA: 

Hindi ko talaga nakita ang mga pangyayari pero ikkwento ko pa rin! (at sa ganyang bagay nagsisimula ang chismis).

Bandang hapon, siguro 2:00pm, hindi ko sure, pero kasi hapon yun, at pag hapon 2:00pm agad napasok sa utak ko, minsan 3 pa nga e. Pero iassume nalang natin na 3:00pm wag makulet (ganyan talaga pag engineering, magaling mag-assume. Kaya laging nabagsak sa exams e HAHAH!). Kasalukuyan akong nasa loob ng bahay at nagcocomputer (as usual), Then sa aming garahe, katabi ng aming munting bahay, andun ang mga barkada ng aking kapatid na bunso. Pero yung kapatid kong yan e nasa kwarto nya at may ginagawa daw sya. Sa madaling salita, ang gitara ay nasa garahe, at ang mga barkada nya daw ang may hawak nito. Then, huli daw nilang ipinatong ito sa stand ng gitara subalit hindi maayos ang pagkakalagay (kung naipatong sana sa mesa, para kahit anong posisyon carry na ^^) Maya maya daw, bigla nalang nilang nakita na nakatumba ang gitara at pugot na ang ulo nito! Wala naman daw may gawa nito. (So sa madaling salita, nagsuicide ang gitara).

***END OF THE STORY***

Bandang gabi, tsaka lang sinabi ng kapatid ko sakin ang nangyare. So ako naman, na kasalukuyang nakaharap pa rin sa computer, e, wala lang. Sabi ko "anong nangyare? Akin na at pipicturan ko at iuupload!" HAHAHAH! At ayan nga, uploaded na. Kasi hindi naman sakin yang gitara, sa kuya namin yan. Pero kahit pano concern naman ako, so dahil concern ako, tinakot ko ang bunso: sabi ko "lagot ka kay kuya, lagot kayo kay kuya pag nalaman nya yan". HAHAH!

Nung inupload ko tsaka lang nalaman ng aking ama ang pangyayari, sya ay kasalukuyang nasa karagatan. Pinakwento nya sa akin ang nangyari, so kinwento ko yung snippet ng "ANG ISTORYA" na kinwento ko rin sainyo. At dahil concern din sya, ang sabi nya: "ok".

Sinabi ko rin naman na kay bunso nalang magtanong tanong

So si mama naman? Ewan ko, sa kwarto sila nag usap ng kapatid ko, pero tinakot nya lang din ata ang bunso, pareho kame ng sinabi na lagot sya kay kuya. HAHAHAH!

Maraming nagcomment at nagsuggest sa FB kung anong magandang gawin:

>I-wood glue + screws.
>Palitan ang buong neck
>madidikit pa yan pero iba na ang tunog
>Palitan ang buong gitara

at gusto ko yung "palitan na ang gitara". HAHAH! (Kung marami lang sanang pera) ^^

Pero okay din yung major operation nalang, pero kailangan ng neck transplant. HAHAH!

So ayan ang kwento ng kawawang gitara, nakaconfine sya sa aming silid. Sa ngayon bahala na kung anong mangyare sakanya. Hindi naman kami close. :) Sakto lang. ^^

Buhay Tambay

Hayahay. Hayahay. Lagi ko yan naririnig sa radyo. So nicheck ko yung meaning sa net.

"Hayahay is a bisaya term for convenience/comfort/easiness."

So I therefore conclude na ang hayahay ay madalas kong maranasan ngayon dito sa bahay sa aking buhay ng pagiging tambay!

Hmm masarap. Magaan sa feeling! :)

I just remember nung may nakachat ako, si Jhen Torres. Nabanggit nya ang kahirapan ng pagttrabaho, bagamat masaya naman daw. Nabanggit nya na gusto nya mag bakasyon. So sabi ko naman na yan ang ginagawa ko ngayon, ang magbakasyon.

As in. Wala akong ginagawa buong maghapon. Kaya nga napadpad ako dito sa blogging e. ;) Well kagaya nga ng sinabi ko, hayahay ang buhay. Hindi busy, hindi nakakapagod, hindi hectic ang sched, hindi kailangang magmadali, hindi kailangang gumising ng maaga. Ang gaan ng feeling, kumpara nung napasok pa ako. :)

Hindi ko na kailangan gumising ng sobrang aga para maligo, magbihis, mag-ayos ng mga gamit, at mag prepare ng agahan. Hindi ko na kailangang icheck ang phone ko time to time, na baka may assignment, project o kung ano pa man ang kailangang gawin. Kalimitan, puro GM lang naman ang narereceive ko, GM na para lang naman ata sa sarili nila na di malaman kung nagyayabang lang o nangiinggit na wapakels naman ako,  o puro yakagan sa mga gala. So hindi required na maicheck agad. ;) Hindi ko narin kailangang magcheck ng mail, dati kasi pagumaga may mga nagpapaprint pa sakin so kailangan kong icheck kung meron pa (business ko kasi yan!) HAHAH!

Pagkaigising ko sa umaga, hmmm, wala, gugulong gulong lang ako sa kama. Pag-inantok ako, edi tulog ulit! Yakap ang madaming unan, sa paa at kamay! Nakakumot habang bukas ang electricfan. Dinadama ang lamig ng umaga. HAHAH! Pagwala na ang antok, babangon na. Fix-fix ng konti. Minsan hindi na. HAHAH! Pag kagising ko ready na ang breakfast, ako ang hinihintay nyang kainin sya.

Tapos, pag medyo maaga pa para sa mga palabas sa TV, ayun, online online din (kagaya ngayon). Type type (kagaya ngayon), habang nag si-sip ng coffee kagaya ngayon. Oooh! ;)

Tapos sisilip silip sa bakuran! (LOL, wala kaming bakuran, kapit-bahay agad ang makikita paglabas ng bahay namin! HAHAH!) Tapos habang nahigop ng kape (or chocolate [Milo lang yan, pasusyal lang]), nakakatuwang pakinggan ang pagaspas(?) ng mga puno at halaman, ang huni ng mga ibon...(OA). No, nakakatuwang pakinggan yung mga tunog ng mga nagwawalis sa labas. HAHAH! Tapos tatamarin ako sabay pasok ulit sa loob ng bahay!

Ayun, magbubukas ng TV, titingin kung may magandang palabas. Pag meron, go nood tayo. Pagwala, lipat ng channel, sige animal planet or cartoon network tayo. Habang bukas ang TV, nakaharap naman ako sa computer. Basta naririnig ko lang ang TV pwede na. HAHAH! Pagsinaway ako, tsaka ko lang sya papatayin. Pasaway! :)

So tanghalian, kakain. Pahinga ng konti. Tapos tingin tingin kung ano ang pwedeng gawin! Pagwala, wala lang. Uupo kung saan. Pag inantok tulog ulit! Gigising ng bandang miryenda! :) kain, tapos tingin tingin kung may mailuluto. Lalo na pag week-end! :) Like one time, magbbake sana ako, kaso nung nicheck ko yung oven namin, wala na syang label/numbers. So tigil na ko. Life is so short. HAHAH!

Ayun lang, hanggang maggabi. Magddinner. Minsan kung ano ang tanghalian yun na din ang dinner, nadadagdagan lang ng mga side dish. HAHAH!

Hindi ko kailangang magpuyat para sa mga dapat gawin. Or kung gusto ko mang magpuyat, okay lang kahit buong magdamag. Hindi ko naman kailangang gumising ng umaga kinabukasan para pumasok! :) magaan sa pakiramdam.

Yan ang aking buhay tambay. Hayahay kung hayahay.

Minsan naiisip ko rin naman mag work para mag kapera, pero kasi maslamang yung gusto ko munang magbakasyon pa. Baka next year nalang ako mag hanap ng work. ;) HAHAH!

Ayan na! Sana nga lang talaga next year may work na ko. ^^

Sya sya! Hahayahay na ulit ako! Ciao!